Heb je dat ook weleens, dat iets maar in je hoofd blijft spoken, een woord, een naam, een zinnetje? Soms volkomen willekeurig, soms iets wat iemand tegen je heeft gezegd, terloops, maar wat je blijkbaar heeft geraakt.

Omgedraaid ook: iemand die me bedankt voor iets zinnigs wat ik heb gezegd – en dat ik dan echt even moet nadenken, heb ík dat gezegd? Je praat met iemand en je weet maar nooit wat diegene eruit pikt, wat blijft hangen. Niet te sturen.

Daarover gesproken – is het onstuurbare, onverwachte, het toeval, nou de charme van het leven of juist de moeilijkheid? Ik ben geneigd het laatste te denken. Het zinnetje dat al weken in mijn hersens geëtst zit: je kunt het niet afdwingen.

Dat geldt voor een hoop dingen. Zo kun je mensen niet dwingen je leuk te vinden, aandacht te geven, bij je te blijven. Je kunt alleen maar hopen dat ze dat uit zichzelf doen. Ben je bijvoorbeeld werkloos, dan helpt het natuurlijk om veel te solliciteren. Maar of je daadwerkelijk een baan krijgt, heb je niet zelf in de hand.

Goed, ik ben dus duidelijk niet zo’n fan van het onvoorspelbare. Maar gisteravond gebeurde er het volgende. Ik maakte een stempeltje, gutste zowaar niet in mijn vingers, alles leek goed te gaan. Toch is die stempel uiteindelijk hartstikke mislukt. Een konijn from hell werd het.

Maar ergens tussendoor had ik één leuke afdruk. Die eigenlijk niet was zoals-ie hoorde, verf op plaatsen waar dat niet moest enzo. Ik kan ‘m ook niet reproduceren – wat natuurlijk tegen het hele idee van een stempel ingaat – maar toch moet ik grijnzen als ik dat ene konijntje zie.

IMAG3604_1_1

Niet dat dit principe nu gelijk toepasbaar is op het hele leven en ik plotsklaps razend enthousiast ben over het toeval, maar toch. Op microniveau een beetje oefenen met loslaten en maar kijken wat er gebeurt. Ik vind het best een filosofisch konijn.