“Het leven zit vol tegenstrijdigheden en tegenstellingen, dat kun je niet vroeg genoeg leren. Waarom liefde voelen als die er niet mag zijn, waarom wel zin hebben in snoep terwijl het slecht voor je is… van die dingen.” Dit komt uit een recensie van een kinderboek, in een blaadje van de supermarkt nog wel. In een paar regels zomaar een van de lastigste dingen van het leven blootgelegd, tussen de boodschappen door.

Ik dacht er verder over na en zocht op internet naar ‘tegenstrijdigheden’, benieuwd wat mensen daarover te zeggen hebben. De meeste resultaten gingen over de bijbel. Dat interesseert me nou net weer níet. Ik vond wel een website van een natuurvoedingsdeskundige annex psycholoog – wéér die link met eten – die stelt dat het een naast het ander kan bestaan. Dat we door ‘of-of’ te denken snel een ongenuanceerde voorstelling van zaken creëren.

Alles heeft inderdaad meerdere kanten. Lastig, want vrijwel niets is eenduidig of makkelijk in een overzichtelijk vakje te plaatsen. En hoe moet je dan ooit ergens iets van vinden? Vroeger kreeg ik wel eens te horen dat ik ‘het meisje zonder mening’ was. Vreselijk vond ik dat. Maar laatst zei iemand van wie ik dat totaal niet had verwacht – type powervrouw – dat ze het maar moeilijk vindt, om overal een mening over te moeten hebben. Heel verfrissend.

En genuanceerd denken, dát heeft ook een andere kant. Is niet alleen maar ingewikkeld, maar kan net zo goed in mijn voordeel werken. Als alles meerdere kanten heeft, dan misschien pijnlijke dingen ook wel. Zoals het verlies van een eens zo innige vriendschap. Natuurlijk doet dat me verdriet, maar het is óók een opluchting. Omdat het al een tijdje rommelde en we elkaar niet meer konden vinden in wat we wilden en verwachtten van elkaar. Ik hoef me niet meer druk te maken of ik het wel goed doe, niet meer te twijfelen bij alles wat ik zeg.

Nu alleen nog uitvogelen hoe ik al deze wijsheid toepas als ik ongelooflijke zin heb in een ongelooflijk stuk chocola.

De recensie is van Janneke Siebelink.