Hallo…

… vriendinnetje van de lagere school. Wat zagen we elkaar lang niet. En nu ben je er opeens weer, alsof je nooit bent weggeweest. Vertrouwd, ook al heb ik je nooit als volwassen vrouw gekend. Wonderlijk hoe het weer, of nog steeds, klikt tussen ons. Twee ogenschijnlijke tegenpolen die toch veel gemeen blijken te hebben.

Onze gezamenlijke achtergrond, die jij zo anders beleefde dan ik. Ik ben blij met jouw blik. Jij ziet het meisje dat ik was in de vrouw die ik nu ben. Daardoor voel ik me – ook al klinkt dat misschien wat zweverig – meer heel. Ik heb me lang afgezet tegen mijn verleden. Maar het hoort gewoon bij me. Jouw blik is een stuk milder dan de mijne en even goed de waarheid.

Je kwam weer in mijn leven en ik hoop dat je daar nog een tijd blijft. Een andere dierbare vriendschap daarentegen verdween. Win some, lose some…

Dag

Afscheid nemen is moeilijk. Misschien zelfs onmogelijk. Maar vrienden blijven ook. Dus wat wordt het dan? Afscheid, alleen noemen we het niet zo. We hebben het geprobeerd, een echt afscheid. Maar toen kwam onvermijdelijk het moment voor de allerlaatste woorden. Dag, tot nooit meer. Dat lukte niet.

Nu laten we het stilzwijgend voorbijgaan. We spreken elkaar niet meer, maar hebben ook nooit expliciet een punt achter onze vriendschap gezet. Dat komt natuurlijk praktisch gezien toch neer op afscheid. Het voelt onaf. Maar ik weet dat het niet anders kan. Ik mis iets wat er al niet meer was. Voorbij. Maar ik had het niet willen missen.

Vriendschap: soms ingewikkeld, meestal heel mooi. Aan een ieder die in mijn leven is (geweest): dankjewel. En een dikke kus.