Dit semi-diepzinnige labeltje vond ik aan mijn theezakje: “When the eyes rise, there are no boundaries.” En dat deed me eraan denken dat ik nog eens een blogje zou schrijven over omhoog kijken.

Als tegenhanger van mijn eerdere blogje Dubbeltjeszoeker, waarin ik het had over alle leuke dingen die je ziet als je naar de grond kijkt. “En nu met je hoofd in de wolken. Daar is het ook mooi”, reageerde een vriend van me toen.

En inderdaad. Weinig zo mooi als een lucht met wolken. Die haast zonder dat je het merkt veranderen, zich verplaatsen, verdwijnen of juist verschijnen.

IMAG2542_1

Soms abstract van vorm, soms de klassieke schaapjes. Wit en wollig in zichzelf gekeerd of in constant samenspel met de zon, die er roze, lila, zilveren of gouden randjes aan tovert.

Lucht_munster

Soms dromerig, soms dreigend. Grijze wolken waar de eerste druppels regen al uit vallen. Zwarte wolken tegen een groenige lucht – daar komt enorm noodweer aan.

Je kijkt even niet en de hemel ziet er alweer anders uit. Een doorlopende voorstelling. Waarbij je je de enige toeschouwer waant, die nét dat ene bijzondere plaatje heeft weten te pakken.

(Natuurlijk is dat niet zo. Foto’s van wolkenluchten zijn best cliché. Maar dat is ook wel weer leuk. Een collectieve hobby. De lucht is van iedereen. En samen verwonderen we ons over die mysterieuze, wonderschone wolken.)

Sinds ik instagram gebruik, weet ik dat je dit soort foto's de hashtag #cloudporn mee moet geven, zeker als je nog een of ander uitzinnig filter over je foto heen hebt gegooid

Sinds ik instagram gebruik, weet ik dat je dit soort foto’s de hashtag #cloudporn mee moet geven, zeker als je nog een of ander uitzinnig filter over je foto heen hebt gegooid :)