Daar stond ik dan, op een festival, bij een van mijn favoriete bands. Jippie. En de tranen stroomden over mijn wangen. Nu is het ook niet de vrolijkste band op aarde, maar dit was toch een tikje overdreven. Niet dat iemand ervan opkeek. Alleen in een enorme tent vol mensen.

Aan het begin van het concert zag ik een lichtkring in de nok van de tent. Een cirkel met een kraterlandschap erin. Het leek op een planeet. Of eigenlijk een komeet, want er zat een staart aan die vervaagde. Wat een cool lichteffect, dacht ik, dat zet ik straks op de foto.

Maar het kwam niet meer terug. En toen dacht ik opeens dat het een teken was. Van jou, waar je ook bent. Mijn komeet, ergens in de onmeetbare ruimte en tijd. En daar kwamen de tranen. Ik weet ook wel dat het niet waar is. Dat er niks is. Maar het is blijkbaar een manier om er weer even aan te denken. En iets van dat immense verdriet te voelen.