Of het nou wel of niet salonfähig is om Lana del Rey leuk te vinden, dat ben ik even kwijt. Maar er is een regeltje in een van haar liedjes dat maar in mijn hoofd blijft zitten. Het laatste zinnetje hiervan: “Will you still love me / when I’m no longer young and beautiful / will you still love me / when I got nothing but my aching soul.”

Ik keek naar de dodenherdenking vanavond en moest weer aan die regel denken. De stokoude veteranen op de Dam, met hun gegroefde gezichten en droevige ogen. Te veel gezien. Tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Maar tijd kan ook verwonden. De opeenstapeling van wat iemand allemaal in z’n leven meemaakt. En daar sta je dan, met al je medailles, en je pijnlijke ziel.

Een paar jaar geleden op vakantie nam ik een foto. Van een levensgrote foto die in een Duits dorpje hing, vlak bij de Luxemburgse grens. Ik bleef er maar naar kijken, gevangen door dit beeld:

IMG_0056

Het contrast tussen de man en de jongen. De een verzonken in gedachten. Hij lijkt geknakt door het leven. De ander nog zo fris en nieuw. Een voorhoofd als een onbeschreven blad. Geen kreukeltje te zien. En hij kijkt nog zo onbevangen de camera in.

Over de fotograaf ben ik weinig te weten gekomen. Behalve dat hij Jerry Frantz heet en uit Luxemburg komt. De foto maakt deel uit van een project uit 2007, dat blijkbaar jaren is blijven hangen. Het heet ‘Families uit de grensstreek’.

Daarom hoop ik dat het grootvader en kleinzoon zijn. En dat de kleinzoon na de foto zei: “Kom opa, we gaan wat drinken. Een taartje eten. En een filmpje op YouTube kijken.” Iets met babypanda’s die van een glijbaan gaan ofzo. Of van een mooie melancholische zangeres die Lana del Rey heet – hoewel die toen geloof ik nog dansdeuntjes maakte.