Gisteren was ik bij een Chinese dansvoorstelling. Vrouwen in felgekleurde gewaden wapperden met zuurstokroze zakdoeken, wuifden met gebloemde waaiers, rinkelden met zilveren sieraden. Een permanente lach op hun gezicht gepenseeld. Het glazuur sprong van mijn tanden.

Ook de mannen bleven maar grijnzen, hun gezichten als maskers. Tenzij ze de bad guys waren. Zoals de in het zwart geklede, communistische politieagenten die inhakten op in het park mediterende mensen. Maatschappijkritiek – door dit soort scènes kan het dansgezelschap niet in China zelf optreden – en dat maakte de voorstelling gelijk een stuk interessanter.

Ik moest opeens denken aan de tekenfilms van ‘My little pony’ die ik vroeger met mijn zusje keek. Daarin had je altijd wel een evil pony die de roze en perzikkleurige medepony’s het leven zuur maakte. Ik vroeg me dan af waarom dat nou moest. Hoezo konden de pony’s niet gewoon gezellig met z’n allen door de wei dartelen, onder de regenboog, ondertussen knabbelend aan een sappig appeltje?

Maar dan heb je dus geen verhaal, zoals ik gisteren merkte bij alle mierzoete scènes die de voorstelling telde. Een verhaal bestaat bij de gratie van tegenstellingen, obstakels, ontberingen en overwinningen. En zelfs als er geen bad guys zouden bestaan, dan is er nog altijd het leven zelf. Dat je verdrietig kan maken.

Er was een dans over een man die zijn vrouw verliest en daardoor het padje kwijtraakt. Die vrouw is om het leven gebracht door de zoon van een corrupte vent. Of zoiets. Meende ik tenminste te begrijpen uit de in het Engels en Chinees gesproken introductie bij de dans, gepresenteerd door een duo dat zo van het Songfestival was weggelopen (inclusief slecht getimede, oubollige grappen en voor de vrouw een andere jurk na de pauze).

Ik vertaalde alle introducties voor een lieve, oudere dame die naast me zat (“ik versta alleen Hollands”), maar bij deze dans wist ook ik niet hoe het nou precies zat. Maar dat maakte voor het verhaal ook eigenlijk niet uit. Je geliefde kan sterven, of dat nou door toedoen van een medemens is, door ziekte, door een ongeluk of gewoon omdat het leven eindig is. En we doen elkaar allemaal weleens pijn, daar hoef je geen bad guy voor te zijn.

My little pony was dus eigenlijk een prima voorbereiding op het echte leven. Ik zal mijn zusje-inmiddels-zus eens vragen of ze er wat aan heeft gehad.