Ingeblog.nl

Weblog van Ingeborg

De uitgang van het doolhof

Ik loop door het labyrint van mijn nachtmerries. Verlaten, desolate straten. Het is altijd donker en ik ben altijd alleen. Opgejaagd door een dreiging die zich ergens achter de huizen verschuilt, maar die me elk moment kan verslinden. Ik heb hier zo lang niet gelopen, alleen tijdens mijn nachtelijke zwerftochten kom ik nog in dit dorp. Ik ben het uit gevlucht, maar het blijft mij opzoeken.

Nu loop ik de routes van vroeger. Naar het huis van een vriendinnetje, langs het zwembad, de school in de verte. Ik wil weten of de werkelijkheid er net zo uitziet als de plattegrond in mijn dromen. Die wijk aan de andere kant van de dijk waar ik altijd verdwaal, bestaat die wel echt?

Het is koud, het regent, het schemert. En alles is exact zoals het was. Elk detail uit mijn dromen klopt. De tijd heeft blijkbaar geen grip op dit dorp. Ik loop door een grimmig droomlandschap maar ben klaarwakker. Elke stoeptegel nog als vroeger.

Mijn lief knijpt in mijn hand. “Ik wou dat ik je had kunnen beschermen”, zegt hij. We lopen naar het zaaltje waar een bandje optreedt dat we willen zien. Nu we er toch zijn. Naast mijn oude school. Ik haal diep adem en ga naar binnen.

De jongen bij de ingang zegt verlegen dat het optreden 2,50 kost. Het meisje achter de bar kijkt me met open blik aan en begint een praatje. Wat zijn ze jong en fris, de mensen hier. Niets te vrezen. Ik loop met een grote glimlach op de bandleden af. Mij kennen ze nog niet, maar zo meteen wel. Hier ben ik.

De tijd is wel degelijk verder gegaan. Het zaaltje is hetzelfde, maar er huist een nieuwe generatie in. De huizen staat er nog, maar hebben nieuwe bewoners. Nieuwe voeten haasten zich door de oude straten.

Ook ik ben niet meer wie ik was. Ik heb een nieuw leven opgebouwd in een nieuwe omgeving. En ik ben niet meer alleen: ik heb een man aan mijn zijde die me met hand en tand zou verdedigen. Mocht ik dat nog nodig hebben.

Het is 2014. Het is voorbij. Ik ben vrij.

En o ja, de gymzalen naast de school zijn afgebrand. Ik was het niet.

2 Comments

  1. Wat weet jij mooie woorden te toveren uit de brij van flarden in jouw hoofd! Je maakte me stil, ontroerd en dan weer opgelucht aan het lachen. Ik ben trots op je, en onze vaders ook. Dat weet ik zeker!

  2. Herkenbaar Ingeborg. In mijn hoofd heb ik ook een school en een brugklas in de hens gezet. Zeker een keer of honderd.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

*

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2017 Ingeblog.nl

Theme by Anders NorenUp ↑